ఎస్పీ బాలసుబ్రమణ్యం గారిని నిరుడు వేసవిలో కలిశాను. అప్పటికి ఆయన బిజీ షెడ్యూల్స్ లోనే ఉన్నారు. ఒక మిత్రుడు.. చిరకాల కోరికగా ఆయనను ఒకసారి కలవాలని ఉన్నదని అంటే కొందరు మిత్రుల ద్వారా అపాయింట్మెంట్ దొరకబుచ్చుకుని వెళ్లాం. కలిశాం.
ఆ సందర్భంగా.. ఆయనకు కృతజ్ఞతాపూర్వకంగా ఒక లేఖ ఇచ్చాను. ఇవాళ అత్యంత బాధాకరమైన రీతిలో బాలసుబ్రమణ్యం గారు పరమపదించిన తర్వాత.. ఆ లేఖను ఇక్కడ ఇస్తున్నాను.
లేఖ చదివిన తర్వాత.. బాలసుబ్రమణ్యం గారు సుదీర్ఘమైన చర్చ జరిపారు. ఆ లేఖలో రాసినవన్నీ అత్యుక్తులు అని, అసత్యాలు అని నాతోనే కొట్టి పారేశారు.
నా లేఖ ఆయన పట్ల నాకున్న అభిమానానికి, భక్తికి నిదర్శనం కావచ్చు. కానీ.. అవన్నీ అతిశయోక్తులు అని తృణీకరించడం కూడా ఆయన ఔన్నత్యం.
లేఖ పూర్తిపాఠం :
శ్రీకాళహస్తి,
తేదీ 6 మే 2019
ప్రియమైన బాలూ గారికి,
మనఃపూర్వక ప్రణామాలు.
సదసద్వివేక చింతన కలిగి ఉండే ప్రతి వ్యక్తికీ జీవిత ప్రస్థానపు ఏదో ఒక మలుపులో కలిగే సంశయం.. ‘పరమాత్ముడుండేది ఎక్కడ’? వేద కోవిదులు సర్వాంతర్యామి అంటారు. ఐహిక ప్రబోధకులు సత్కర్మగామి అంటారు.
నన్నడిగితే ఇలా చెప్పేవాణ్ని…
మట్టినే నమ్ముకుని కండలు కరిగించే అన్నదాత చెమట చుక్కలో, పసిగుడ్డుగా మోసి ప్రతి అడుగులో మన బాగు కోరే అమ్మ ప్రేమలో, ఇహపర చింతనలకు తెరదించి తాదాత్మ్య చిన్మయావస్థను ప్రసాదించే బాలూ దివ్యస్వరంలో… ఇలా అనేకానేక రీతుల్లో, అనంతంగా కామరూపధారియై ఉండేవాడు పరమాత్ముడు అనేవాడిని. బుధజన అనుగ్రహం తోడైతే గనుక…
‘‘అనల నేత్రుడి ఆన.. అనిల పల్లకీగ
మెరియు మేఘమాల కరతాళ ధ్వనిని సేయ
అవని పర్యంతమ్ము సజల నేత్రము చేయు
గరళ కంఠుడి కొలువు.. బాలు గళము’’
అంటూ పరమాత్మ స్థానాన్ని నిర్వచించే సాహసం చేసేవాడిని. ఇవాళ మిమ్మల్ని కలవగలడం భగవదనుగ్రహంగా భావిస్తున్నాం.
పసితనంలో పాఠశాల చదువులో.. సైన్సు ల్యాబ్ లోకి అడుగుపెట్టినప్పుడు.. అక్కడ చాలా చాలా ఉండేవి- చూసి తెలుసుకోవడానికి. వాటితో పాటుగా… మీరు తిరిగిన గదిలోనే మేమూ తిరుగుతున్నామనే గర్వభావన మాలో ఉండేది. ‘ఇక్కడేనంట బాలూ ఫస్ట్ టైం టేప్ రికార్డర్లో పాట పాడింది’ అని, బడి తారసపడిన ప్రతిసారీ, ఇప్పటికీ, అందరికీ మురిపెంగా చెప్పుకుంటూనే ఉన్నాను. ఉంటాను. ‘యే దివిలో విరిసిన పారిజాతమో…’, శ్రీకాళహస్తి వంటి మా చిన్న ఊరిలో, మా రాజా పానుగంటి వారి పాఠశాలలో మొగ్గ తొడిగిందని గుర్తుకు వచ్చినప్పుడెల్లా మాకెంత గర్వంగా ఉంటుందో చెప్పలేం. అదే పాఠశాల వజ్రోత్సవ సంరంభం జరిగినప్పుడు… మీ చేతుల మీదుగా జ్ఞాపిక అందుకోవడం మాకున్న మరపురాని అనుభూతుల్లో ఒకటి. స్మరణలోని పాటల రూపేణా నిత్యం మీ జాడను మరువలేని మాకు, మీతో ప్రత్యక్ష కలయిక అనేది అదృష్టం కంటే ఎక్కువ! అందుకు ధన్యులం.
పిత్రార్జితంగా నాకు సంక్రమించిన అక్షర ఆసక్తి జీవనానికి ఆధరవుగా… పాత్రికేయం నా నిత్యానుష్ఠాన వ్రతంగా మార్చుకున్న వాడిని. ‘ఒక్కసారి బాలూగారి కాళ్లు మొక్కాలని ఉంది పిళ్లే…’ అంటూ నా మిత్రుడు విజయభాస్కర్ అడిగినప్పుడు, కొన్నేళ్లుగా మిమ్మల్ని కలవడానికి అడపాదడపా ప్రయత్నం చేస్తూ వచ్చాను. నా మిత్రుడి అర్థింపులోని ఆర్తిని, త్రికరణాత్మకంగా మీ పట్ల గల భక్తిని… చిన్నతనం నుంచి అప్రకటితంగానే ఎరిగిన వాడిని. ఇన్నాళ్లకు నా, మిత్రుడి సంకల్పం నెరవేరింది. మీ సముఖం… మాకు సకల చైతన్యాత్మకం, ఆనంద దాయకం.
మీ గాన కౌశలాన్ని ప్రస్తుతించగల సాహసిని కాను. కొండకు అద్దం పట్టి చూపే ప్రయత్నం నాకు చేతకాదు. ‘తను రావడం ఎందుకు.. నేనే వారి ఇంటికి వెళ్లి కలుస్తా’నన్న మీ హృదయ ఔన్నత్యానికి… ప్రతిగా మా అంతరంగాన్ని నివేదించడానికి.. ‘ధన్యవాదాలు’ వంటి సాధారణ పదాలే తప్ప… తెలుగుతల్లి నీడలో, నా ఎరికలో మరో ఘనమైన వ్యక్తీకరణ లేనందుకు కించపడుతున్నాను. ఈ అవకాశం మాకు కలిగినందుకు, సదా మీకు రుణపడి ఉంటాము.
ప్రేమతో మీ,
కె.ఎ. మునిసురేష్ పిళ్లె
గానకౌశలం సంగతి ప్రస్తావనకు కూడా నేను తగను. కానీ, తన వ్యక్తిత్వ ఔన్నత్యంతో హిమనగమై మాకు ఆరోజు కనిపించిన బాలూ గారికి ఇది నివాళి.
