సినిమాలో ఒక స్టెప్పు పైకెక్కాలి అంటే స్టెప్పే.. అదేనండీ బాబూ డ్యాన్స్. సినిమా రంగంలో స్టెప్పు అనే పదం పుట్టింది అంటే అది అక్కినేని నాగేశ్వరరావు వల్లే.
పాట వచ్చినప్పుడు అప్పటిదాకా చెట్ల వెంట, పుట్ల వెంట పరుగెత్తే హీరోలే కనిపించేవారు. అక్కినేని అలా ఎందుకు చేయాల్సి వచ్చిందంటే దానికి కారణం మహానటుడు ఎన్టీఆర్. ఆయన ఆజానుబాహుడు, అందగాడు.. పైగా ఏ పాత్ర వచ్చినా అవలీలగా పోషించే నటుడు. ఆయన్ని ఎదుర్కోవాలి అంటే ఏదో ఒక ప్రత్యేకత ఉండాలి. అలా ఆలోచించిన ఏయన్నార్ డ్యాన్స్ ల మీద ప్రత్యేక దృష్టి పెట్టారు.
ఎన్టీఆర్ శైలికి భిన్నంగా డ్యాన్సుల్ని వేయడం, ఆ డ్యాన్సుల్లో వేగం పెంచడం చేశారు. అయినా ఎన్టీఆర్ కూడా వెనక్కి తగ్గలేదు.. అక్కినేని వేగంగా స్టెప్ వేస్తే.. ఈయన చిన్న కదలికతోనే శభాష్ అనిపించేలా ఎదుర్కోగలిగారు. నిజజీవితంలో లేని పాట సినిమాలో పుట్టినప్పుడే స్టెప్పు అనే పదం కూడా పుట్టినట్టుంది. ఇలా స్టెప్స్ వేయగలిగి, కాస్త ఫైట్స్ కూడా చేయగలిగితే చాలు అని ఆ దిశగా హీరో కృష్ణ అడుగుపెట్టారు. ఆయన కూడా పాసయ్యారు.. మాస్ జనం దగ్గరయ్యారు.
నటరాజు.. ఆ ‘చిరు’ తేజం
ఇంత పోటీలో స్టార్ హీరోగా ఎదగాలంటే ఎవరికైనా మామూలు విషయం కాదు. ఫిలిం ఇన్ స్టిట్యూట్ లో యాక్టింగ్ కోర్సు చేస్తున్నప్పుడే వీలున్నప్పుడల్లా డ్యాన్స్ ప్రాక్టీసు చేస్తున్న కుర్రాడిని చూసి అతను ఎందుకలా చేస్తున్నాడో ఎవరికీ అర్థమయ్యేది కాదు. అతడే నటరాజు.. శతసహస్ర ‘చిరు’ తేజం. ఇంకెవరు మెగాస్టార్ చిరంజీవి. మనం ఏం చేసినా వేగం ఉంటే తప్ప ఈ రంగంలో గట్టెక్కలేం అని ఆయన ముందే నిర్ణయించుకున్నట్టుంది. ఈ విషయంలో నటనలో ఓనమాలు దిద్దుకునే ఎవరికీ అర్థం కాలేదు.
ఏయన్నార్ వేసే స్టెప్ లో ఇంకా వేగం పెంచారు, కృష్ణ చేసే ఫైట్స్ లోనూ ఆ వేగం పెంచారు. దాంతో మెగాస్టార్ అనే అందలాన్ని అందుకోవడం ఆయనకు పెద్ద కష్టం అనిపించలేదు. ఆయన శరీరం విల్లులా ఒంగుతుంది. కాళ్ళు, చేతులు స్ప్రింగుల్లా మెలితిరుగుతాయి. ఎనలేని ఎనర్జీ, తిరుగులేని గ్రేస్, తనకు మాత్రమే సాధ్యమైన ఒక స్టైల్ ఆయన సొంతం. పాటలోని బీట్ కు అనుగుణంగా.. లయాత్మకంగా ఆయన వేసే స్టెప్స్ ను చూడ్డానికి రెండు కళ్ళూ చాలవు. వెస్ట్రన్ బీట్.. క్లాసికల్.. జానపద దరువైనా సరే ఆయన పద విన్యాసాలకు దాసోహం అనాల్సిందే.
నాలుగు దశాబ్దాల కాలంగా.. తెలుగు తెరను తన డ్యాన్సింగ్ టాలెంట్ తో కోట్లాదిమంది అభిమానుల గుండె చప్పుడయ్యారు చిరంజీవి. హీరో డ్యాన్స్ చేయాలంటే కొరియోగ్రాఫర్ ఉండాల్సిందే. ఏ హీరో ఎలాంటి స్టెప్పు వేయగలడు అన్న అవగాహన ఆ డ్యాన్స్ మాస్టర్ కు ఉండి తీరాలి. ఏయన్నార్, చిరంజీవిల విషయంలో సలీం మాస్టర్, సుందరం మాస్టర్, రాజు మాస్టర్, ప్రభుదేవా, లారెన్స్.. ఎంతో తోడ్పడ్డారు. హీరో ఆ డ్యాన్స్ చేయలేకపోతే ఏ మాస్టర్ అయినా ఏమీ చేయలేడు. డ్యాన్స్ మాస్టర్ చెప్పినట్టే కాదు ఇంకా అదనంగా ఏదో చేయాలన్న తపన కూడా ఉండబట్టే ఆయన మెగాస్టార్ అయ్యారు.
తరం మారింది.. మెరుపు వీరులొచ్చారు
సినిమా హీరోగా ఎదగాలంటే డ్యాన్స్ అవసరం ఎంతవరకు ఉందో ఇద్దరు మెరుపు వీరులకు అర్థమైంది. 2001 ఒకరు, 2003లో ఒకరు హీరోలుగా జనం ముందుకు వచ్చారు. వారే జూనియర్ ఎన్టీఆర్, అల్లు అర్జున్. క్లాసికల్ డ్యాన్స్ నేర్చుకుని ఎన్టీఆర్, వెస్ట్రన్ మీద ఫోకస్ పెట్టి అల్లు అర్జున్ రంగంలోకి దూకారు. మెగా బ్లడ్ లో ఉన్న బలం అల్లు బ్లడ్ లోకి ఎలా వచ్చిందో అర్థం కాదు.
మెగా బావమరిది అల్లు అరవింద్ కూడా నటుడవ్వాలని తపించారు కానీ అది సాధ్యం కాలేదు. వెనక తండ్రి అల్లు రామలింగయ్య అండదండలున్నానటన నుంచి వెనకడుగే వెయ్యాల్సి వచ్చింది. కానీ ఆయన కుమారుడు అల్లు అర్జున్ కు మాత్రం హీరో అవ్వాలనిపించింది. చిరంజీవి ‘డాడీ’ సినిమాలో ఓ ప్రత్యేక పాత్రలో డ్యాన్స్ పరంగా తన తడాఖా ఏమిటో చూపించారు. కానీ హీరోగా ఎదగాలంటే ఆ స్పీడు సరిపోతుందా? అన్న ఆలోచన వచ్చినట్టుంది. ఏయన్నార్ విషయంలో మెగాస్టార్ ఎలా అయితే ఆలోచించారో అల్లు అర్జున్ కూడా అలాగే ఆలోచించినట్టుంది.
డ్యాన్సుల్లో మెరుపు వేగం దిశగా కదిలారు. ఇక జూనియర్ ఎన్టీఆర్ విషయానికి వస్తే ఆయన చిన్నప్పటి నుంచి డ్యాన్స్ లే ఊపిరిగా బతికారు. పైగా తాత గారి రూపు కూడా వచ్చేసింది. ఇక ఆయనకు పట్టపగ్గాలు లేకుండా పోయింది. తెలుగు సినిమా రంగంలో ఇప్పుడు మంచి డ్యాన్సర్లు ఎవరు అన్న ప్రశ్న వస్తే వీరిద్దరి పేర్లే చెబుతారు. వీరిద్దరి డ్యాన్సుల్నీ ఒకరితో ఇంకరిని పోల్చడం కూడా కష్టమే. వీరికన్నా వేగాన్ని చూపగలిగే హీరోలు వచ్చినప్పుడే తారాపథాన్ని చేరుకోగలరని చెప్పడం అతిశయోక్తి కాదు.
